sisblog

Filmfestival en Moore

De afgelopen 12 dagen heb ik mijn verloofde nogal mogen missen: ze heeft maar liefst 29 films bekeken en gerecenceerd die vertoond werden op het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen Gent.
Haar reviews zijn te lezen op cuttingedge (die nu al een paar uur offline zijn…over cuttig edge hosting gesproken ).

Zelf heb ik maar 2 films kunnen meepikken ‘ The Mark of Cain’ op uitnodiging van het persagentschap Belga (wie laat er een gratis film liggen?) en vandaag zijn we naar ‘Manufacturing Dissent’ geweest.

The Mark Of Cain heeft me echt verrast, ik ben niet echt een fan van oorlogsfilms maar de film brengt eerder een psychologisch drama aan en klaagt de gang van zaken in militaire kringen aan. Machtspelletjes alom.

Manufacturing dissident brengt echter nog meer stof tot discussie. Net als de meeste Europeanen heb ik de films van Michael Moore erg toegejuichd. Een Canadese reporter gaat op zoek naar de ware Michael maar daar komen ook niet echt propere dingen naar boven.

Zelf geloofde ik Michael zijn films - ook nu nog denk ik dat de boodschap die hij wil overbrengen terecht is - maar bij het bekijken van zijn documentaires ben ik zelf nooit echt kritisch geweest omdat hij gewoon de zaken bevestigt waar ik als rationeel denkend wezen in geloof. Achteraf gezien hang ik ook zelf dogmatisch waarden aan en tegelijkertijd verwijten we met zijn allen anderen van dogmatisch te denken. De waarheid zal dus meestal wel ergens in het midden liggen.

De manier waarop Moore zijn verhaal brengt deed me soms denken aan de manier waarop Filip De Winter van het extreem rechtse Vlaams Belang zijn waarheden verkondigt. Dogmatisme is overal, ook bij de zogenaamd ‘linksen’ en ‘rechtsen’. Denk daar maar eens over na.